http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/ თანამედროვე ლიტერატურის სამყარო. დამწყები და პოპულარული ავტორების ნაწარმოებები და პუბლიკაციები. წაიკითხე, შეაფასე, გამოაქვეყნე და დაელოდე პუბლიკის რეაქციას. wWw.X-iWeb.Ru &lt;&lt; კ ლ ი მ ი &gt;&gt; – ლიტერატურული პორტალი. ბოლო გამოხმაურებები ლიტსალონში en-en http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=2&amp;thread_id=191 გამარჯობათ!მე სულ ახლახან დავრეგისტრირდი ამ საიტზე,აქამდე საიტის შესახებ არც არაფერი ვიცოდი!<br /> რაც ყველაზე ძალიან გამიკვირდა ნაწარმოების კომენტარები და შეფასებებია!ამ მხრივ წევრები ძალიან მოისუსტებენ!<br /> ჩემი აზრით თუ უფრო მეტი კომენტარი დაიწერება მითუფრო საინტერესო იქნება თუნდაც ნაწარმოების გამოქვეყნება!<br /> წესით მგონი არანაირი პრობლემა უნდა იყოს როცა ნაწარმოებს წაიკითხავს წევრი ორიოდ სიტყვა გამოთქვას მასზე!<br /> ნელ-ნელა გავეცნობი საიტს და მის სტილს და იმედია ჩემი სახლიც გახდება აქაურობა!:)<br /> მოკლედ ...ადმინისტრაციასაც და წევრებსაც გული წარმატებეს ვუსურვებ და ამ საიტის ხშირი სტუმარიც გავხდები!<br /> ასე რომ არ მოგანატრებთ ხოლმე თავს:):) <br /> ხოდა თუ რამე კითხვა გამიჩნდება აქ მოგწერთ ხოლმე,იმედია არ იქნება პრობლემა! http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=13&amp;thread_id=190 [URL=http://www.radikal.ru][IMG]http://i064.radikal.ru/1007/f8/2a46d9757abd.jpg[/IMG][/URL]<br /> <br /> რედაქტორი - მიხო მოსულიშვილი<br /> გამომცემლობა - მერიდიანი<br /> გამოცემის წელი - 2010 http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=13&amp;thread_id=189 ვფიქრობ,ქეთევანს დიდი მომავალი აქვს!-მომწონს მისი ნაწერები,როგორც პროზა ასევე პოეზია.წარმატებები ქეთი! http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=10&amp;thread_id=188 სიტყვობაში ჩაკარგულ მეგობარს<br /> <br /> ჩუუ... <br /> <br /> „&quot;და ისევ - არაფერი უჩვეულო-<br /> ფილტვების უშენობით ავსება...&quot;<br /> <br /> <br /> ჩემო უსიტყვობაში და უღმერთობაში <br /> ჩაკარგულო მეგობარო, <br /> შენ, <br /> რომელსაც ხელისგულზე დაგიდე გული <br /> და სუროსავით აგეკარი სხეულზე, <br /> შენ, რომელმაც დუმილს მიღმა პირველმა <br /> ჩამოკარი სიმშვიდის ზარი <br /> და ნაგვიანევი გაზაფხული მოიყვანე. <br /> ყოველი ფეხის ნაბიჯზე ცოცხლდებიან მოგონებები <br /> და დუმილის დარაბებს ამტვრევენ. <br /> სადღაც შორს, <br /> მიტოვებული სამრეკლოსავით თავდახრილი დგას <br /> ჩვენი სიყვარული, <br /> რომელსაც ღმერთებმა ჯვარი არ დაწერეს <br /> და ცოდვის მოსანანიებლად <br /> მონაზვნის ტანსაცმელი ჩააცვეს. <br /> შენ, <br /> უსიტყვობაში ჩაკარგულო მეგობარო, <br /> ეკლებით დავისერე ფეხისგულები <br /> შენსკენ მომავალ გზაზე, <br /> არ შემრცხვა ჩემი სიშიშვლის <br /> და ცოდვის ტანსაცმელში გახვეული <br /> ხმამაღლა ვამბობ: <br /> შენ არ ხარ ლუციფერი, <br /> შენ აბრაამი ხარ, <br /> მე კი მატილდა. <br /> http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=10&amp;thread_id=187 ნინ....<br /> <br /> იცი ნინ?<br /> ძალიან ბევრი ვიფიქრე დღეებზე, განშორებად რომ ჩადგა<br /> ჩვენს შორის..<br /> ანუ ის და მე…<br /> /არა მე და შენ/.<br /> იცი ნინ…<br /> მადლობა შევწირე უფალს,<br /> ჩემი გულის მკურნალად რომ გაგაჩინა<br /> და ამაყად გიწოდებ მეგობარს.<br /> სასწორის პინაზე დავდე ჩემი გული,<br /> შენ იცი, რომელი გადაწონის<br /> და მშვიდად მეუბნები:<br /> &quot;დაბრუნდი სიჩუმეში&quot;.<br /> ალბათ ფიქრობ,<br /> რომ სიჩუმეს მაგნიტის ძალა აქვს<br /> და სასწორის პინაზე აღარ დამჭირდება გულის დადება.<br /> იცი ნინ…<br /> მეშინია, რომ დანაპირებს ვერ შეგისრულებ.<br /> და კიდევ ერთხელ<br /> ზურგზე მათრახივით გადამეწვნება<br /> მეგობრის დაკარგვით გამოწვეული ტკივილი<br /> რომლის მოშუშებასაც ცდილობდი .<br /> შენ კარგი ადამიანი ხარ ნინ…<br /> ნეტავი მეც შენსავით მჯეროდეს<br /> დაბრუნების<br /> და მოლოდინად აღარ ვძერწავდე წამებს.<br /> იცი ნინ..<br /> გიჯერებ…<br /> და ველოდები.<br /> რომ დაბრუნდება.<br /> <br /> http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=2&amp;thread_id=186 აღარ შემიძლია ეს გადათეთრებული პოეზია და &quot;აბსტრაქციონიზმ-მოდერნიზმ-ფანტასმაგორიულ-სკაბრეზულ-ქუჩური&quot;შეძახილები:(((რატომ ჰგონია ამ ხალხს,რომ ნოვაციას ქმნიან?იმედია ლიტერატურა.ჯი-ს(თუ-მაკულატურა.ჯი-ს)არ დაემსგავსება ეს პორტალიც:o http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=2&amp;thread_id=185 [b]მე მაგალითად მიყვარს დემეს &quot;ჰალელულია! დადგა ზაფხული&quot; :D ხო გჯერათ? :D[/b] http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=2&amp;thread_id=184 [b]რაზე რას ვფიქრობ? რა ამბავია აქ? B)[/b] http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=2&amp;thread_id=183 აქილევსის ფარი<br /> <br /> <br /> ის ტვიფრავს, ქალი ელის<br /> ზეთისხილებს და ყურძენს,<br /> და მარმარილოს ქალაქს,<br /> წყალში ჩაშვებულ ღუზებს,<br /> მაგრამ ელვარე ფარზე<br /> ტვიფრავს ოსტატის ხელი<br /> ტყვიისფერ ცას და ხედებს<br /> უკაცრიელი ველის.<br /> <br /> მოტიტვლებული ადგილია, უმზეო, რუხი,<br /> არსად ბალახი ან სიცოცხლის რამე ნიშანი<br /> და არსად კუნძი, რომ ჩამოჯდე, მოხარო მუხლი,<br /> მაგრამ უეცრად, როგორც მტვერი, წამოიშალნენ<br /> ლეგიონები, და ჩამწკრივდნენ; თითქოს სიშავე<br /> აკლდა მიდამოს - მილიონი აბჯარი იშვა<br /> და მილიონი უტყვი სახე ელოდა ნიშანს.<br /> <br /> იყო ხმა, სახე არსად ჩანდა, ხმა იყო ციდან,<br /> ის აცხადებდა, რომ მიზანი მუდამ ამართლებს<br /> და ასე შემდეგ; და ბრძანებებს კბილებში სცრიდა,<br /> არც მოდასტურე სჭირდებოდა, არც მოკამათე.<br /> ჯარი დაიძრა, სულერთია, რასაც დამართებს<br /> მას ეს ბრძანება, მთავარია, მორჩილად მიყვეს;<br /> წამოშლილ მტვერში ადვილია, ბრმად ენდო სიტყვებს.<br /> <br /> ის ტვიფრავს, ქალი ელის<br /> მსხვერპლად შესაწირ ნახირს,<br /> თეთრი ვარდებით მორთულს,<br /> როგორ მიდენის ხალხი,<br /> მაგრამ ელვარე ფარზე<br /> ის საკუთრხევლის ნაცვლად<br /> სულ სხვა სურათებს ხედავს,<br /> ხედავს ცეცხლსა და ნაცარს.<br /> <br /> მავთულხლართებით მოერაგათ მიდამო, იქ კი<br /> დაღლილ მსაჯულებს მორეოდათ უკვე მთქნარება,<br /> ცხელი დღე იყო და გუშაგებს სდიოდათ ხვითქი,<br /> აქეთ ბრბო იდგა, შეყრილიყო აუარება<br /> მოცლილი ხალხი, დანატრული დროის ტარებას;<br /> ბოლოს ის სამიც გაუყენეს მტვრიან აღმართებს,<br /> მერე კი ჯვრები მათიანად ცისკენ აღმართეს.<br /> <br /> ძალიც, დიდებაც, რაც სამყაროს ამკობს და შვენის,<br /> რაც ძვირფასია და არასდროს ეცვლება ფასი,<br /> სხვის ხელში იყო მოქცეული, იმ სამს კი შველის<br /> ვერ ექნებოდა იმედი და, მითუფრო, შანსი.<br /> ბრბო ითრობოდა მათი ტანჯვით, არ ქონდა აზრი<br /> შიშის დაფარვას, სიამაყეს, აღარც მორცხვობას,<br /> და ისე მოკვდნენ, მათი ხორცი ჯერაც ცოცხლობდა.<br /> <br /> ის ტვიფრავს, ქალი ელის<br /> ან ათლეტების შეჯიბრს,<br /> ან მოცეკვავე წყვილებს,<br /> წრეში ცეცხლივით შეჭრილთ,<br /> ელის ვნებიან როკვას,<br /> მაგრამ ელვარე ფარზე<br /> ტვიფრავს ოსტატის ხელი<br /> ხაზებს, ეკლოვან ხაზებს.<br /> <br /> ეს აგზნებული მოზარდია, ქვას იღებს, ესვრის<br /> გაფრენილ ჩიტს და გზას განაგრძობს. სულ მალე მორიგ<br /> მსხვერპლსაც დალანდავს. ის დიდია, მას უკვე ესმის,<br /> რომ ქალზე უნდა იძალადო, იცის, რომ ორი<br /> ადვილად მოკლავს ერთს - მესამეს. არ სჯერა ჭორის,<br /> თითქოს ამქვეყნად ვიღაც მართლა იცავს პირობებს<br /> ან თითქოს ვინმე შეიძლება სხვისთვის ტიროდეს.<br /> <br /> და მესაჭურჭლე ღმერთი,<br /> ჰეფესტო, დგება განზე,<br /> ქალი კი კივის, მისი<br /> შვილისთვის ნაჭედ ფარზე<br /> ამოუტვიფრავს ღმერთკაცს<br /> გმირი, რომელიც კვდება,<br /> ქალი უმზერს და ტირის,<br /> აქილევსია, ხვდება.<br /> <br /> &#92;ოდენი&#92; http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=8&amp;thread_id=182 http://www.myvideo.ge/?video_id=195380 მენატრება ეს დღე<br /> <br /> ღმერთების მტერი <br /> <br /> იცი, როგორ ვარ? ქარბუქი რომ თავს დაატყდება<br /> სოფელს და ყველა მიატოვებს. სიცარიელე<br /> ისე იზრდება ამ სოფელში, წლების მანძილზე,<br /> საკუთარ მკერდში რომ ვაშენე, ჩემი მფარველი<br /> სულებისთვის, რომ ცოტა ხანში არათუ სამ-ოთხ<br /> ტყის სულს, არამედ, ზუსტად ვიცი, მთელი სამყაროს<br /> მხეცებს დავიტევ, ჭეშმარიტი შამანივით და<br /> ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ<br /> <br /> იცი, როგორ ვარ? კატას სარზე რომ წამოაგებ<br /> და უცქერ, როგორ საცოდავად ფართხალებს. უცქერ<br /> და ამაყი ხარ, კმაყოფილი, იმით, რომ ასე<br /> იოლად არ ხარ მისაწვდომი, ასე მარტივად<br /> გასაგები და თავს იმშვიდებ იმით, რომ შეგწევს<br /> ძალა ბრძოლის და ძალა თქმის და ძალა გაქცევის<br /> ბოლოს და ბოლოს - შენს ხელთაა შენი ბედიც და<br /> ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ<br /> <br /> იცი, როგორ ვარ? დახვრეტილი წიგნის გმირივით,<br /> წლების მერე რომ სხვის წიგნებში ცოცხლდება, კვდება,<br /> ცოცხლდება, კვდება და ერთხელაც ყელში ამოსდის<br /> ეს ყველაფერი. ერთდროულად ყველა წიგნიდან<br /> გარბის და ისე იკარგება, საკუთარ თავსაც<br /> ვეღარ პოულობს სივრცისა და დროის შავ ხვრელში -<br /> &quot;ბაღში, რომელშიც ბილიკები იყრებიან&quot; და<br /> ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ<br /> <br /> იცი, როგორ ვარ? ასაკიც რომ კარგავს პირვანდელ<br /> მნიშვნელობას და კითხვის ნიშნის ქვეშ დგება ყველა<br /> ღირებულება, რაც აქამდე გაგაჩნდა, შენი<br /> წარსულიც, აწმყოც, მომავალიც და არსებობაც,<br /> ზოგადად. იღებ ფურცლის ნაგლეჯს, იღებ კალმისტარს<br /> და წერ, რომ შენი სახელია &quot;საკარიასი&quot;,<br /> მიგაქვს სანთელთან ეს ნაგლეჯი (ფურცლის) და წვავ და<br /> ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ<br /> <br /> იცი, როგორ ვარ? არაფერი როცა არ ხდება<br /> გარშემო. როცა გასართობად რამეს იგონებ,<br /> ამბავს რომლიც უნდა მოხდეს, ან უკვე მოხდა<br /> და რა თქმა უნდა ტრაგიკულად დასრულდა შენთვის,<br /> ან დასრულდება და მერე ამ გამოგონილი<br /> ტრაგედიების ანჟანბემანს აყოლებ ჩაის<br /> და შიგადაშიგ შაქრის ნატეხს, ან მურაბას და<br /> ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ<br /> <br /> იცი, როგორ ვარ? როცა შენში თავს იჩენს ნიჭი<br /> მისნობის, ისე ერთფეროვნად გადის ყოველდღე<br /> ერთი ცხოვრების ერთი მთელი ცხრა მეათედი,<br /> ყოველთვის ერთი სადგურიდან, ასევე ერთი<br /> მიმართულებით, ზუსტად იცი ხვალ რა მოხდება:<br /> როგორ პოზაში გაიღვიძებ, სად წახვალ, ან ვინ<br /> შეგხვდება გზად და რა ეცმევა, რას გეტყვის სხვას და<br /> ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ<br /> <br /> იცი, როგორ ვარ? როცა გინდა რომ ღმერთის გწამდეს<br /> და გულს ვერ უდებ. ვერ პოულობ ადგილს და მიზეზს<br /> დარჩენის, როცა წასვლა გინდა და მაინც რჩები<br /> და ან პირიქით, მიდიხარ და დარჩენა გინდა.<br /> როცა არსებობს რაღაც ძალა, რასაც ეყრდნობი,<br /> ან რაც გეყრდნობა (მაგიაა), გიყვარს, ან მეტიც -<br /> უყვარხარ, ვინმეს და ვერ ამჩნევ, ან არ იმჩნევ და<br /> ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, რადგან<br /> <br /> სოფელში, ერთ დროს სულებისთსის რომ ავაშენე,<br /> ჩემი კეთილი სულებისთვის, საკუთარ მკერდში,<br /> იმდენმა (უფრო სწორად რომ ვთქვა - იმხელა) მხეცმა<br /> დაისადგურა, რომ ადგილი სხვა სულებისთვის<br /> აღარც კი დარჩა და ამიტომ, იცი, როგორ ვარ?<br /> ამ უთავბოლო ვერბლანივით: უშინაარსო,<br /> უცეცხლო, უწყლო, უმიწაო, უჰაერო და<br /> ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა.<br /> <br /> umagresi leqsi.....gioooo