ამ წევრის მიერ გამოქვეყნებული ნაშრომები:
 ვირტუალური ოთახი (2)
 წვიმა მიკაკუნებს, კარი გამიღეო... (1)
 ეს რამდენ ტკივილს ინახავ გულო (1)

როგორ მომენატრე...
ამ მონატრებას მოვყავარ აქ, შენთან.
ხო, შენთან...გაგიკვირდა?
შენ ხომ ყველგან ხარ სადაც კი მე ვარ.
დილა შენით იწყება, მზესთან ერთად მოდიხარ ჩემთან, უკან დამყვები, ახალგაღვიძებულს თმებზე მეფერები და სურნელოვან ყავას მიმზადებ. სამსახურში მიმავალს შენი ნაზი ამბორი მიმაცილებს. კიბეებზე პატარა ბავშვივით ასკინკილით ჩავრბივარ და შენს ნათქვამ სიტყვას ვმარცვლი:
მო-მე-ნატ-რე-ბი!
ერთი, ორი, სამი...
ეს ერთადერთი სიტყვა მთელი დღე მათბობს და მახალისებს. დაღლას ვეღარ ვგრძნობ და სამყარო საოცრად თბილი და კეთილი მეჩვენება. ყველა მიყვარს და ასე მგონია ამ პატარა გულში ყველას ჩავიტევ.
საათის ისრები თავბრუდამხვევი სისწრაფით ბრუნავენ, დღის გრაფიკი მკაცრადაა განსაზღვრული, შენზე ფიქრი თითქოს სადღაც მეკარგება, მაგრამ ვიცი, ეს დროებითია: 9-დან 6-მდე.
სახლში ტაქსით ვბრუნდები. შევეჩვიე იმას, რომ შენობიდან გამოსულს ერთიდაიგივე ტაქსი მხვდება, უხმოდ ვუგებთ ერთმანეთს.
როგორც ყოველთვის შენზე ადრე ვბრუნდები სახლში, მაგიდაზე ვახშამი მხვდება და პატარა წერილი:
"არ დამელოდო, გკოცნი."
შენი ტუჩების სითბო აქვს ამ ქაღალდს.
მაინც გელოდები.
ტელევიზორთან სავარძელში მჯდომარეს მეძინება
ბუნდოვნად მესმის კარის ხმა, ფრთხილი ნაბიჯები და ვიღაც მხარზე მაფარებს თბილ შალს...შენს სითბოს ვგრძნობ.
"იძინე, ვახშამს მე მივხედავ."
მერე მკვეთრი ხმა მაღვიძებს.
როგორ გაპარულა დრო...
შენზე ფიქრში სავარძელში ჩამძინებია..
ტელევიზორის ეკრანი ცისფრად ციმციმებს.
დაღლილი სხეული ძლივს გადმომაქვს სავარძლიდან.
აბურდულ თმას ვისწორებ.
ოთახში სიცივეა
ვახშამიც ცივია.
მალე გათენდება, მზე ამოვა და...
მკაცრ რეალობასთან შეჯახებული გაბუტული ბავშვივით მივატოვებ ოთახს, რომელიც ერთი პატარა სცენაა, ერთი მთავარი მოქმედი გმირით...
და მაინც....
შენ ყველგან ხარ, სადაც კი მე ვარ.
და ნელ ნელა მკლავს შენით სავსე მარტოობა.

სიმყუდროვე ყოველთვის მიყვარდა, განსაკუთრებით ღამე, როცა მთვარე და ვარსკვლავებიანი ცა შემოდის ჩემს ოთახში, მერე სულში...და შენზე ფიქრებს ათრთოლებს.....

დღეს დაგირეკე...
ისეთი მოწყენილი ხმა გქონდა...
სული ცრემლით ამევსო,
არ შევიმჩნიე, რომ შენ უფრო მეტად არ აფორიქებულიყავი..
ერთმანეთს ვუფრთხილდებით..
ერთმანეთი გვტკივა...
მე უფრო მეტად,
ან იქნებ შენ...
მინდა შენს თვალებში სიმშვიდე დავინახო და ვერგამხელილი სევდა წავშალო, ის სევდა ასე რომ გიმძიმებს სულს....

მენატრები....

რა უმადური ვარ არა?

იმას ვნატრობდი, შენი ხმა მესმოდესო სულ...
შემისრულდა...
ახლა კი ისევ მენატრები..
მინდა გნახო და თვალებში ჩაგხედო...

მინდა ისევ მითხრა:

მენატრები, ჩემო მეგობარო!!!!

ქვაფენილს თვალებად დააჩნდა ჩვენი ნაფეხურები...

სველ გუბეში აირეკლა ჩვენი უთქმელი ფიქრი...

მინდა აქ იყო, ახლოს ჩემს გვერდით...

მინდა ხმამაღლა მიკითხავდე ლექსებს.....

ჰო...ასე ვიფიქრე....

იქნებ წიკითხო....

წვიმა მიკაკუნებს, კარი გამიღეო
და არ შემოვუშვი სახლში...
რატომ წამიშალა შენი ნაფეხური
ერთად რომ მივდოდით მაშინ...
შენი ხელისგული ჩემს მხარს ეხებოდა,
ტკივილს ვეღარ ვგრძნობდი გულში...
სველი ქვაფენილ ნელი ნაბიჯებით
მარტომ გადავტკეპნე გუშინ,
ახლა წვიმა ისევ კარზე მიკაკუნებს,
მე კი აღარ მინდა...მცივა,
შენგან მიტოვებულ ნაიარევ ქუჩებს
ახლა უჩვენობა სტკივა.

ეს რამდენ ტკივილს ინახავ გულო...
სად იტევ ნეტავ...
დღეს პეპლის ფრთებზე დავდე ჩემი ოცნება,
ერთი დღეც ვერ იცოცხლებს
ბავშვობის კაბა დავიფინე მუხლზე მალამოდ...
იქნებ დამიბრუნდე,
მუხლზე კი იარა მაშინ გამიჩნდა,
შენს სიყვარულს რომ ვავედრებდი უფალს.

საიტზე ინფორმაციის ან რეკლამის განთავსებისა და მასალების გამოყენების საკითხებზე მოგვწერეთ

Affiliate Programs • Deals • Personals • Advertising • Shopping

იცნობთ საინტერესო ავტორებს? გაუგზავნეთ მათ მოწვევა ჩვენს საიტზე (მხოლოდ წევრებისათვის)