---

სიმყუდროვე ყოველთვის მიყვარდა, განსაკუთრებით ღამე, როცა მთვარე და ვარსკვლავებიანი ცა შემოდის ჩემს ოთახში, მერე სულში...და შენზე ფიქრებს ათრთოლებს.....

დღეს დაგირეკე...
ისეთი მოწყენილი ხმა გქონდა...
სული ცრემლით ამევსო,
არ შევიმჩნიე, რომ შენ უფრო მეტად არ აფორიქებულიყავი..
ერთმანეთს ვუფრთხილდებით..
ერთმანეთი გვტკივა...
მე უფრო მეტად,
ან იქნებ შენ...
მინდა შენს თვალებში სიმშვიდე დავინახო და ვერგამხელილი სევდა წავშალო, ის სევდა ასე რომ გიმძიმებს სულს....

მენატრები....

რა უმადური ვარ არა?

იმას ვნატრობდი, შენი ხმა მესმოდესო სულ...
შემისრულდა...
ახლა კი ისევ მენატრები..
მინდა გნახო და თვალებში ჩაგხედო...

მინდა ისევ მითხრა:

მენატრები, ჩემო მეგობარო!!!!

ქვაფენილს თვალებად დააჩნდა ჩვენი ნაფეხურები...

სველ გუბეში აირეკლა ჩვენი უთქმელი ფიქრი...

მინდა აქ იყო, ახლოს ჩემს გვერდით...

მინდა ხმამაღლა მიკითხავდე ლექსებს.....

ჰო...ასე ვიფიქრე....

იქნებ წიკითხო....

წვიმა მიკაკუნებს, კარი გამიღეო
და არ შემოვუშვი სახლში...
რატომ წამიშალა შენი ნაფეხური
ერთად რომ მივდოდით მაშინ...
შენი ხელისგული ჩემს მხარს ეხებოდა,
ტკივილს ვეღარ ვგრძნობდი გულში...
სველი ქვაფენილ ნელი ნაბიჯებით
მარტომ გადავტკეპნე გუშინ,
ახლა წვიმა ისევ კარზე მიკაკუნებს,
მე კი აღარ მინდა...მცივა,
შენგან მიტოვებულ ნაიარევ ქუჩებს
ახლა უჩვენობა სტკივა.