ვერის ბაღში ვარ, ნაძვის ძირში მე ჩამომჯდარი,

ფიქრებს მივყავარ სადღაც სივრცეში როგორც ცხედარი,

არ ვიცი საით მიმაფრენენ ჩემი აზრები

თუმცა უშენოდ ვიცი ვერსად ვერ დავსახლდები.



ვიცი რომ კვდება ჩემთვის მუდამ ყოველი წამი,

ვიცი მარტოობა თვით არის მკვლელი ყოველი წამის

და ახლაც კვდება, თითქოს ქრება ჩემი ცხოვრება,

ვიცი რაც მქონდა ის არასდროს განმეორდება.



წავიდა, გაქრა ჩვენი ტრფობა მიეცა ხსოვნას,

ქარწაღებული ღრუბელივით შორს წარსულს მოსავს

და იფანტება, ცივად დნება, როგორც ფანტელი,

ჩადნება ალბათ ჩვენი ხსოვნის მკრთალი სანთელიც.



მაგრამ კი ახლა, სანამ ხსოვნა ისევ არს ჩემში,

მე მახსენდება ოდეს ვისხედით ოცნების გემში

და მივცურავდით, ირგვლივ მხოლოდ სინაზე თოვდა

შენი თითები ჩემს ხელებში საოცრად თრთოდა.



ოცნების ზღვაში ცურავდა გემი თეთრი გედივით,

ჩემი ალერსით ღუღუნებდი ნაზი მტრედივით

და საპასუხოდ მმიალერსებდი-მკოცნიდი ბაგეს

თითქოს გვესმოდა სადღაც რეკავდნენ ჯვრისწერის ზარებს.



შენს ერთ კოცნაში მესახებოდა მთელი ცხოვრება,

ისეთი ნაზი, სწორედ როგორიც დღეს მაგონდება

და შენს თვალებში ვხედავდი მაშინ დიდ სათნოებას,

თუნდ ერთ წამითაც ვერ დავუშვებდი განმარტოებას...



’’არ დამიტირო ამ ქვეყნიდან თუკი წავედი’’

- ამას მოსთქვამდა დიდი შექსპირი შავი ძაძებით,

მე კი სულ მინდა ცრემლით ვასველო გულის ბზარები

ამ ცრემლით ვახრჩო ეული გრძნობა შესაზარები.

მე ხშირად ვკარგავ დედამიწას - ვეღარ ვპოულობ,

ხშირად დავეძებ შენს სამყოფელს - შველას ვთხოულობ,

სხეული ჩემი - აღარ არის იგი სხეული,

მეც სული დავრჩი, შენს სულს დავეძებ ქარად ქცეული.



მიყვარს ის ზეცა, ის დედამიწა, ის წმინდა წყალი,

სად მეგულება, სადაც დავკარგე შენი გზაკვალი,

მეც მეღირსება ოდესმე შერწყმა ამათში ალბათ,

რომ გიპოვო და სიყვარულიც განახლდეს კვლავაც.



დღეს კი ისევ აქ, ვერის ბაღში მე ჩამომჯდარი,

ფიქრმა წამიღო, გამატიალა როგორც ცხედარი

და მაინც ვხვდები სიცოცხლე ჩემი სწორედ იქ არის

საითაც მიცემს გამუდმებით გულის ფიცარი.